Leczenie tężyczki

flesh-652689_1280

Stwierdzenie obniżonego poziomu wapnia w surowicy ma najbardziej istotne znaczenie. Następnym ważnym wskaźnikiem jest podwyższenie poziomu fosforanów w surowicy do wartości 1,61—3,22 mmol/l (5—10 mg°/o). Badaniem pobudliwości elektrycznej mięśni stwierdza się wzmożoną reakcję wobec pobudzenia progowego, tj. najniższego, powodującego skurcz mięśnia u osób zdrowych. Próbą tężyczkową elektromiograiiczną stwierdza się wyładowania układające się w charakterystyczne biplety, triplety lub multiplety; wyładowania te utrzymują się przez kilkanaście sekund lub 2—3 minuty (dwuiglice, trójiglice, wieloiglice). W zapisie EKG stwierdza się wydłużenie odstępu OT, często bywa nieprawidłowy załamek T. Zasadniczym celem leczenia niedoczynności przytarczyc jest przywrócenie prawidłowego poziomu wapnia w surowicy oraz obniżenie poziomu fosforanów. W przypadkach pozostających w związku z operacją dokonaną na tarczycy leczenie polega na podawaniu wapnia — początkowo pozajelitowo, następnie zaś doustnie. Dożylnie wprowadza się 10—20 ml 10% roztworu chlorku wapnia lub glukonianu wapnia w odstępach 3-godzinnych. Domięśniowe wstrzykiwanie glukonianu wapnia powtarza się co 6 godzin.