Charakterystyka cisawicy

flasks-606612_1920

Choroba ma przewlekły, podstępny przebieg. Spadek wagi, osłabienie, niskie ciśnienie tętnicze, ciemne zabarwienie skóry, brunatne plamy w obrębie błon śluzowych — stanowią najbardziej typowe objawy choroby. Znamienną cechą jest skłonność do utraty sodu. Badania laboratoryjne stwierdzają niskie stężenie kortyzolu we krwi, zmniejszone wydalanie 17-OHCS w moczu dobowym, obniżoną rezerwę nadnerczową. Poziom ACTH zawsze jest podwyższony. Może być obniżony w surowicy poziom sodu, podwyższony poziom potasu. Pierwotne uszkodzenie kory nadnerczy zaczyna się niepostrzeżenie i postępuje długotrwale. Pierwszym objawem jest osłabienie, zmniejszenie sprawności wysiłkowej, spadek wagi. Objawy ortostatyczne na skutek zmiany pozycji z poziomej na pionową utrzymują się nieraz w ciągu kilku lat jako jedyne objawy. Ciśnienie tętnicze jest niskie; opada wyraźnie w pozycji pionowej. Z upływem czasu zauważa się ściemnienie skóry, zwłaszcza na odsłoniętych powierzchniach ciała. Zwraca uwagę zjawienie się licznych piegów, pigmentacji na łokciach, kolanach, w okolicy odbytu i sromu, następuje też zbrunatnienie brodawek sutkowych i ich okolicy. Dużą wartość diagnostyczną ma również znalezienie plamistych przebarwień koloru brunatnego lub czarnobrunatnego na wargach, w przedsionku jamy ustnej lub na dziąsłach. Chorzy mają zazwyczaj upośledzone łaknienie; badaniem zawartości żołądkowej wykrywa się achlorhydrie.